Stichting Vervoeradres

De Stichting Vervoeradres is opgericht in 1946 door evofenedex en TLN en NBB
 
De Stichting vervoeradres faciliteert de logistieke keten met tweezijdige, door het bedrijfsleven gedragen algemene voorwaarden (zoals de AVC 2002). Centraal hierbij staan evenwichtige risicoverdeling, brancheacceptatie en duidelijkheid over de rechtspositie van zowel afzender (verlader), logistieke dienstverlener als geadresseerde.
 
De stichting is uitgever van het blad Weg en Wagen. In dit blad schrijven juridische deskundigen artikelen over vervoerrecht, douanerecht en andere juridische onderwerpen, die relevant zijn voor verladers, logistiek-dienstverleners en transportondernemingen. 
 
De stichting is organisator van het tweejaarlijkse congres over vervoerrecht, dat telkens gehouden wordt in Rotterdam.

Missie

"De Stichting vervoeradres faciliteert de logistieke keten met tweezijdige, breed geaccepteerde algemene voorwaarden (zoals de AVC). Centraal hierbij staan evenwichtige risicoverdeling, brancheacceptatie en duidelijkheid over de rechtspositie van zowel afzender (verlader), logistieke dienstverlener als geadresseerde. De Stichting onderhoudt internationale contacten, gericht op het verbeteren van de rechtspositie van de partijen in de logistieke keten (zoals geformuleerd in het CMR-verdrag)."

Strategie

Stichting Vervoeradres voert de mission statement door de uniforme adresbrief en vervoercondities zo veel mogelijk te promoten. Zij stimuleert de overheid voorschriften uit te vaardigen. De Stichting heeft een standaard vrachtbrief ontwikkeld voor het binnenlandse vervoer. Ook heeft de Stichting samen met de IRU (International Road Union) een CMR-vrachtbrief model ontwikkeld.
In 1950 kwamen de eerste Algemene Vervoercondities (AVC 1950) tot stand. Sinds 1950 zijn de AVC twee keer gewijzigd, in 1983 en 2002. Belangrijk punt in de AVC is de aansprakelijkheidslimiet, die  verladersorganisatie evofenedex en vervoerdersorganisatie TLN samen bepalen. Deze limiet is vervolgens door de minister verankerd in het Burgerlijk Wetboek.